کد خبر: 80049

سید محمد میرکاظمی

من نمی دانم جای علما، فقها، ادبا، فرهیختگان، جامعه شناسان، مردم شناسان و ... در تصمیم گیری های فرهنگی و اجتماعی کجاست؟

کرمان خبر - سید محمد میرکاظمی/چند وقتی است که برخی افراد (یا شاید سازمان ها) رخت آوزی بزرگی روی دیوارهای شهر نصب می کنند و اسمش را گذاشته اند« دیوار مهربانی »!.

در حقیقت سعی کرده اند فقر مردم را جلوی چشمشان بیاورند. این کار آنقدر در فرهنگ ایرانی و اسلامی ما بی اصالت است که هنوز هیچکس یا هیچ نهادی مسوولیت آنرا به عهده نگرفته است.

متأسفانه کسانی پایشان به فرنگستان باز شده است و این پدیده زشت را هم به عنوان تحفه به کشور آورده اند. ما متأسفانه سوغات خوب با خودمان نمی آوریم؛ یا آنفولانزا می آوریم یا دیوار مهربانی!

ما در اسلام احکام انفاق و شیوه ایثار داریم؛ خمس و زکات انفاق واجب است، صدقه انفاق مستحب است. به جای ترویج و آموزش و ایجاد سازوکار این شیوه ها، به زشتترین شیوه ممکن انفاق را ترویج می کنیم.

قرآن کریم در سوره آل عمران آیه 92 به ما توصیه کرده است: هرگز به نیکی دست نمی یابید مگر آنکه آنچه را دوست دارید انفاق کنید.

من نمی دانم جای علما، فقها، ادبا، فرهیختگان، جامعه شناسان، مردم شناسان و ... در تصمیم گیری های فرهنگی و اجتماعی کجاست؟

اینجا کشور شیخ ابوالحسن خرقانی است که بر سردر خانقاه خود نوشته بود: هرکه در این سرا درآید نانش دهید و از ایمانش مپرسید، چه آنکس که به درگاه باریتعالی به جان ارزد البته به خوان ابوالحسن به نان ارزد.

اینجا کشور بایزید بسطامی است که وقتی عازم حج بود و دویست درهم را که در گوشه  آستین دوخته بود به فقیر عیالوار بخشید و به خانه برگشت.