کد خبر: 82881

نه خبری از اطلاع رسانی در حد افتتاح چند باره ی یک پروژه ی لیبرال های سرمایه پرست است، نه پیامک های رایگانی که از جیب ملت می رود برای تبریک دست آوردهای تخیلی یک پشت میز نشستن با کدخدا، نه صدا و سیما خودش را به اندازه ی تبلیغ پفک نمکی به زحمت می اندازد و نه مسئولین تاج های گل روانه ی استقبال شان می کنند.

کرمان خبر - احمد ایزدی / اهل کویر را قرابتی دیرینه با شب است و سکوت و ستاره. اجداد ما، راه شان را که گم می کردند در شب های طولانی کویر، از ستاره ها مدد می گرفتند. هنوز هم این رسم هست بین اهالی کویر؛ دلتنگی های شان را به ستاره ها می گویند.

فرق نمی کند ستاره کجا آسمان باشد. در کدام کهکشان باشد و چه قدر فاصله داشته باشد با ما. همین که سوسوی نورش را ببینیم، کافی است که بدانیم راه مان گم شده، یا دلتنگی ها رسوب کرده اند در وجودمان...

آه...

گاهی اینقدر وضع دل مان خراب می شود که ستاره ها خودشان می آیند سراغ مان. غواص های شهید را یادتان هست؟

دیدید چه طور آمدند و دل های مان صاف شد؟ یادتان هست هر دفعه گره به کارمان افتاد، یک ستاره از جایی خودش را نمایان کرد تا کارمان راه بیفتد!

حالا صدای قدم های شان را می شنویم، چند روز دیگر می آیند، اما...

نه خبری از اطلاع رسانی در حد افتتاح چند باره ی یک پروژه ی لیبرال های سرمایه پرست است، نه پیامک های رایگانی که از جیب ملت می رود برای تبریک دست آوردهای تخیلی یک پشت میز نشستن با کدخدا، نه صدا و سیما خودش را به اندازه ی تبلیغ پفک نمکی به زحمت می اندازد و نه مسئولین تاج های گل روانه ی استقبال شان می کنند.

حاشا به غیرت تان....

فرض کنید یک ورزشکار برای تان مدال آورده. این ها فقط پلاک ندارند به استخوان های گردن شان. فرض کنید یکی از نزدیکان فلان مسئول که با ماشین بیت المال برایش تاج گل فرستادید و از حساب بیت المال، موقع شادی و سرمست از جوانی، توی جاده ی با پرستیژ ویلاهای خارج از شهر از دنیا رفته. اصلا فرض کنید گل پسر فلان مسئول سابق از سفر به کشور دوست و برادر برگشته و هنوز داغی آفتاب سواحل روی بدنش مانده...

به خدا این ها که دارند در سکوت مرگبار شما می آیند، به اندازه ی عمر پسرهای جوان شما زیر شلاق شعله های آفتاب مانده اند.

به خدا این ها هم به اندازه ی آن زندانی سیاسی که رسانه های تان برای شان ختم برداشتند، از دنیا بهره دارند. خودشان که نه، پدر و مادرهای شان. برای آن ها هشتگ ساختید، برای این ها سخت تانکی شود؛ فقط ظاهرتان را کمی مغموم بسازید.

بین خفتی که شما را گرفته و عزتی که شهدا دارند، فاصله از زمین تا آسمان است، مثل فاصله ی شما ستاره های آسمان. نگاه شان کنید؛ اگر روزی خواستید به راه برگردید، فقط این ستاره ها هستند که راه را به گم شدگان در برهوت وهم و خودپرستی نشان می دهند...

ستاره ها می آیند؛ وای اگر چشم بر نورشان ببندیم...

ستاره ها می آیند