به گزارش کرمان خبر/ محمدرضا تاجیک، از تئوریسین‌های جریان اصلاح‌طلب و مشاور رئیس دولت اصلاحات، به تازگی در بخشی از مصاحبه خود با خبرگزاری ایسنا درباره مفهوم پوپولیسم گفته است:

«هم در انتخابات سال ۹۲ هم در سال ۹۶ ما با شکلی از پوپولیسم مدرن روبرو شدیم. حتی می‌شود گفت شاهد یک پوپولیسم پست‌مدرن بودیم. پوپولیسم صرفا آن معنایی که ما در ادبیات سیاسی‌ سنتی خودمان فهم می‌کنیم را نمی‌دهد. پوپولیسم زمانی معنا می‌یابد که یک زنجیره‌ی هویتی میان هویت‌های متمایز شکل بگیرد که در پس و پشتش مطالبه‌ای مشترک نهفته باشد. این نوع پوپولیسم یک جنبش پست‌مدرن است. از این منظر می‌توانیم بگوییم در دو انتخابات ۹۲ و ۹۶ شاهد این نوع از پوپولیسم هستیم.»

او در ادامه صحبت‌های خود همچنین تصریح می‌کند:

اگر اصلاح‌طلبان می‌خواهند در چهار سال آینده دوباره موفق باشند باید از هم اکنون وارد فضایی شوند که در آن خلأ دارند. اصلاح‌طلبان باید مشقشان را در ورق‌هایی از این دفتر بنویسند که سفید است. زبان توده‌های مردم را بیاموزند و اسیر مفاهیم خودساخته و پرداخته‌ای همچون پوپولیسم نشوند. همه ما باید تلاش کنیم با توده‌های مردم رابطه برقرار کنیم. خلاهای سازمان را پوشش دهیم و چهار سال آینده بتوانیم این رای را تقویت و در سازمان رای رقیب حضور جدی داشته باشیم.[۶]

 

*صحبت‌های تاجیک که در واقع مدح آوانگارد پدیده پوپولیسم محسوب می‌شود، مسبوق به سابقه است...

او چند روز مانده به انتخابات ریاست‌جمهوری ۹۶ نیز در اظهاراتی در یکی از ستادهای انتخاباتی رئیس‌جمهور روحانی که خبرگزاری ایلنا آنرا منتشر کرد، ناامید از پیروزی روحانی، به تمجید از مفهوم پوپولیسم پرداخته و گفته بود:

«این مشکل بسیاری از ما اعتدال گرایان و اصلاح طلبان است که زبان ایجاد رابطه با توده‌های مردم را کمتر می‌دانیم. بیشتر ما اسیر یک آموزه هایی هستیم که خود ایجاد کردیم به نام پوپولیسم. فرض بر این است که بیان توده‌ای، پوپولیسم را ترویج می‌کند؛ من با این آموزه موافق نیستم. در جهان کنونی ما، پوپولیسم معنای دهه پنجاه شصت را ندارد. جنبش های توده گرا و احساس گرایی که خارج از عقلانیت هستند الان چه راست لیبرال چه چپ مارکسیست به نوعی به پوپولیسم توجه دارند و پوپولیسم را جنبش مترقی پست مدرن تعریف می‌کنند که می‌تواند نیروهای متکثر را به هم وصل کند و دریایی خروشان ایجاد کند.

باید ستادها از خیلی وقت پیش تمهید می‌کردند که حرکت خود را از جغرافیایی انسانی آغاز کنند که در آن ضعف طرفدار دارند. ولی متاسفانه کماکان بیشترین فضای تبلیغاتی، سخنرانی و تجمعات ما در مراکز بزرگ استان ها انجام می‌شود و ما را از میلیون ها توده مردمی که حتما مشارکت جو هستند و حتما وارد صحنه خواهد شد تمرکز نکردیم. به نظر من این ضعیف بوده است...در همین دو سه روز افکار عمومی شکل می‌گیرد و نتیجه انتخابات شکل می‌گیرد. از مرکز نشینی خارج شوید و بساط تبلیغاتی تان را جایی پهن کنید که شما را نمی‌فهمند و صدای شما را نمی‌شوند و شما را نمی شناسند.»[۷]

بایستی اشاره کرد که حتی اگر صدای آقای تاجیک در اردوگاه اصلاح‌طلبان متکثر شود و پژواکی هم داشته باشد اما این جریان خاص سیاسی به دلیل برخورداری از یک ژنتیک خاص و گفتمان بورژوا، هرگز نتوانسته و نخواهد توانست که به ساحاتی نظیر عدالت، مردم مداری، احترام به رأی مردم و مقولاتی که از منظر اصلاح‌طلبان شالوده‌های نام مضحکی به نام پوپولیسم هستند نزدیک شود.

چه اینکه افکار عمومی به روشنی می‌داند مقولاتی مثل توهین هر روزه به مردم، نسبت دادن دروغ‌گویی و کم‌عقلی به مردم، اعتراض به رأی اکثریت مردم در سال ۸۸، ریشخند کردن قشرهای کم‌درآمد و محرومین و تحریم انتخابات مجلس نهم، ساخته و پرداخته همین آقایانی بوده و هست که امروز تاجیک از آنها می‌خواهد زبان توده‌ها را بیاموزند و به میان مردم بروند!

از طرفی بایستی به این مسئله هم توجه داشت که اساساً فرض بر اینکه اصلاح‌طلبان مدتی هم از عدالت و مردم‌مداری و توجه به محرومان و مستضعفان حرف بزنند اما میزان واقعی بودن این ژست‌ها بر اساس آنچه که از مفهوم اصلاح‌طلبی به معنای عرفی و سیاسی آن می‌شناسیم، به شدت محل تردید است و قابل باور نمی‌نماید...

عباس عبدی، از فعالان اصلاح طلب، زمانی تأکید کرده بود که عمده فعالان معترض به نتیجه انتخابات در سال ۸۸، ساکنان شمال شهر بوده‌اند!