کد خبر: 89139

یکی از استراتژی‌های سیاسی ائتلاف و اتحاد است، در کنار انزواطلبی، یا عدم تعهد و یا بی طرفی. در فضای انتخاباتی نیز به عنوان یک فضای سیاسی، هرکدام از این استراتژی‌ها را می‌توان پیش گرفت.

یکی از استراتژی‌های سیاسی ائتلاف و اتحاد است، در کنار انزواطلبی، یا عدم تعهد و یا بی طرفی.

در فضای انتخاباتی نیز به عنوان یک فضای سیاسی، هرکدام از این استراتژی‌ها را می‌توان پیش گرفت.

در اوج این ائتلاف‌ها هم گاهی اوقات تبانی‌های مثبت و منفی‌ای برای رسیدن بهتر به نتیجه شکل می پ‌گیرد.

دو مورد از مهمترین‌های آن‌ها در سال‌های اخیر، کناره گیری عارف به نفع روحانی و کناره گیری قالیباف به نفع رئیسی در انتخابات ریاست جمهوری بود.

مورد اول به نتیجه مطلوب ائتلاف رسید و اما مورد دوم، نه.

البته برای فهم بهتر اثربخشی هرکدام از کناره گیری‌های فوق باید دقیق‌تر بحث کرد و بیشتر نوشت.

در انتخابات مجلس اخیر، سازوکار ائتلافی طراحی شد که از نظر نگارنده یک حرکت رو به جلو در فعالیت‌های سیاسی ایران در غیبت جدی احزاب محسوب می‌شد.

اما مشکل از اجرای این سازوکار بود که در رابطه با آن پیش از این‌ مطالبی نوشته شده است.

امسال نیز با این ادعا که #شوری_ائتلاف در انتخابات اخیر موفق بوده - که البته جای بحث دقیق‌تر دارد- همان سازوکار برای انتخابات آتی ادامه حیات داده است.

البته در کنار آن، اختلافی که در انتخابات مجلس گذشته بوده نیز سر باز کرده و به شکل‌گیری یک اتحاد دیگر تحت عنوان #شورای_وحدت انجامیده است.

شورای ائتلاف را طیف آقایان قالیباف و حداد عادل و چمران مدیریت می‌کنند و شورای وحدت را جامعه روحانیت مبارز با لیدری کرمانی‌های مقیم مرکز (حجج اسلام موحدی کرمانی، موسی‌پور و پورمحمدی)

استدلال دوستان هم این است که این دو شورا، علی‌رغم عنوان‌شان، همه طیف‌های انقلابی را پوشش نمی )‌دهند و به نوعی تنها طیف کلاسیک و نوکلاسیک را نمایندگی می‌کنند.

گویا شورایی هم برای حل اختلاف بین این دو شورا شکل گرفته تا بتواند این دو شورا را به وحدت برساند ...

از طرف دیگر، در بعضی استان‌ها و شهرستان‌ها در داخل همین شوراها هم اختلافاتی به‌وجود آمده است. یعنی اعضای شورای ائتلاف و یا اعضای شورای وحدت با هم و در درون هم، اختلاف پیدا کرده‌اند.

اختلاف‌هایی بر سر یک سویه انتخاب شدن اعضای هیات موسس و یا نگرانی از رعایت نشدن سازوکارهای نوشته شده روی کاغذ.

مشکل کار به نظر حقیر در این است که این شوراها وحدت حول افراد را سرلوحه‌ی کار خود قرار داده‌اند، نه وحدت حول هدف را.

هدف باید #خدمت، #شفافیت، #کارآمدی، #تخصص_مداری و #پاسخگویی باشد.

هدف نباید رای آوردن یک شخص، به هر قیمتی باشد.

دکتر محمد بابایی ، عضو هیات علمی علوم سیاسی دانشگاه شهید باهنر کرمان