کد خبر: 87604

پیمان نصیری ؛

قهرمان کرمانی دو و میدانی پاراالمپیک گفت: پیشنهادات وسوسه کننده‌ای از برخی کشورها داشته و دارم، اما از این اخلاق‌ها ندارم که آن را دنبال کنم و نمی‌توانم آن را بپذیرم.

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی کرمان خبر ، پیمان نصیری 38 ساله و متولد شهرستان بافت استان کرمان است، او در رشته فنی درس خوانده و بیش از 20 سال در رشته دو و میدانی فعالیت کرده و از سال 83 به مدت  13 سال به صورت حرفه‌ای آن را دنبال می‌کند.

قهرمانی در پارالمپیک ۲۰۱۲، قهرمانی در بازی‌های آسیایی 2014، سومی در پارالمپیک ۲۰۱۶ و قهرمانی در بازی‌های پاراآسیایی ۲۰۱۸ جاکارتای اندونزی از جمله افتخارات این ورزشکار کشورمان است. خبرنگار فارس گفت‌وگویی با وی انجام داده که در ادامه می‌خوانید...

فارس: آقای نصیری به عنوان اولین سؤال بفرمایید چه شد که در میان رشته‌های ورزشی، دو و میدانی را انتخاب کردید؟

نصیری/ احساس کردم که در این رشته از استعداد ذاتی برخوردار هستم، زمانی که مدرسه می‌رفتم در مسابقات صحرانوردی شرکت می‌کردم، با مربی‌گری مرحوم کاربخش در این مسابقات صاحب عنوان‌های متعدد شدم و به سمت مسابقات استانی، کشوری و بین‌المللی کشیده شدم، بعد از آن در سال 76، مسیر شلمچه و کرمان را دویدم، در آن مسابقه که به یاد سرداران شهید برگزار شد، به عنوان 5 نفر اول کرمان انتخاب شدم.

فارس: اساتید شما در این رشته چه کسانی هستند؟

نصیری/ مرحوم کاربخش، آقای نصیری، آقای لوحی، آقای اشرف‌زاده و بعد از آن نیز با آقای غلامی، آقای کیانی و چند سالی هم هست که با آقای سجاد مرادی کار می‌کنم، در بحث بدنسازی نیز با آقایان فروزی و حسینی همکاری دارم.

فارس: در رشته دو و میدانی در چه شاخه‌ای فعالیت دارید؟

نصیری/ فعالیت اصلی من در ماده 800 متر است و در این ماده صاحب عناوین خوبی شدم اما در پارالمپیک تنها ماده 1500 متر برای رقابت انتخاب شده و با اجبار در این ماده شرکت کردم.

کلاس ما در پارالمپیک کلاس سختی است، دوره اخیر نشان داد که از نظر زمانی نیز از المپیک بهتر بوده است، در این بازی‌ها تنها به دلیل ناهماهنگی اعصاب و عضله شرکت می‌کنیم، در کشور بالای 15 مدال کارگران، سه قهرمانی لیگ و چندین قهرمانی دیگر داشته‌ام که خارج از معلولیت است.

بسیاری فکر می‌کنند که کسانی که در پارالمپیک شرکت می‌کنند، باید مشکلات خاصی داشته باشند، که اشتباه می‌کنند.

فارس: مهمترین هدف شما در حال حاضر چیست؟

نصیری/ تاکنون بیش از 37 مدال در رشته‌ها و دوره‌های مختلف داشته‌ام و قهرمانی‌های متعدد جهانی و بین‌المللی را در کارنامه خودم دارم، اما آرزوی هر ورزشکاری این است که در همه مسابقات موفق باشد از خداوند درخواست دارم که با این سنی که دارم بتوانم خوب ادامه دهم، در سن 37 سالگی قهرمان بازی‌های آسیایی شدم که در هیچ مقطعی در کشور وجود نداشته است، تنها ورزشکار ایرانی هستم که در بخش دو و میدانی چه المپیک و چه سطح‌های دیگر صاحب مدال و آن هم طلا شده‌ام.

برای مسابقات پارالمپیک پیش رو در حال برنامه‌ریزی هستم تا بتوانم برای کشور و استان افتخارآفرینی کنم.

فارس: شادترین و غم‌انگیزترین لحظات زندگی شما چه زمانی بوده‌اند؟

نصیری/ لحظه کسب همه مدال‌ها به‌ویژه مسابقات جهانی سطح اول که از اعتبار خاصی برخوردار هستند، لحظات بسیار شادی بودند، به‌ویژه مسابقات لندن که اولین مدال را به‌دست آوردم و مردم ایران را به صورت مستقیم شاد کردم چراکه پخش زنده تلویزیونی داشت، بدترین آن نیز مسابقات برزیل بود که به ضرر من تمام شد.

فارس: روزانه چه قدر تمرین می‌کنید؟

نصیری/ بستگی به مسابقات دارد، گاهی مسابقات نزدیک است و بیشتر فعالیت می‌کنیم، گاهی ممکن است چهار ساعت در روز تمرین داشته باشیم و گاهی نیز دو ساعت با شدن زمان کمتری فعالیت دارم.

فارس: آیا برای آینده تیم ملی پشتیبانی و استعدادیابی شده است؟

نصیری/ دو و میدانی در کل رشته سختی است، کرمان اقلیم خاصی دارد ولی هنوز نتوانسته‌ایم استعدادها را بشناسیم، کار برای مدال گرفتن سخت است و هر چه زمان بالاتر می‌رود سخت‌تر هم می‌شود، در آسیا، ژاپن بسیار خوب کار می‌کند و رقیبی بسیار جدی است.

کار راحتی نداریم و امیدواریم بتوانیم در این عرصه به خوبی وارد شده و به درستی برنامه‌ریزی داشته باشیم.

فارس: دو و میدانی را چگونه تعریف می‌کنید؟

نصیری/ ورزش دوست داشتنی و پر از سختی و ریاضت است که این سختی را با عشق تحمل می‌کنیم، البته پرطرفدارترین آن نیز سرعت است.

فارس: مسابقات دو و میدانی لیگ را نیز شرکت می‌کنید؟

نصیری/ در رشته معلولان نه اما در مسابقات لیگ شرکت می‌کنم، در باشگاه مس سرچشمه فعالیت دارم و عنوان‌های خوبی را داشته‌ام، قراردادها در لیگ امتیازی است و بسیاری از باشگاه‌ها به من پیشنهادهای خوبی داده‌اند اما به دلیل تعهدی که به مس داشته‌ام، پیشنهادشان بدون جواب مانده است.

فارس: غیر از ورزش حرفه‌ای در شغل دیگری نیز مشغول هستید؟

نصیری/ در مجموعه مس فعالیت کرده و زیرنظر باشگاه مس کرمان هستم و در کنار آن نیز با بهزیستی به عنوان مربی همکاری می‌کنم، باید عرض کنم که در موفقیت خود، علاوه بر خانواده باشگاه مس و بهزیستی را نیز سهیم می‌دانم.

فارس: آیا کمبود امکاناتی در رشته ورزشی دو و میدانی وجود دارد؟

نصیری/ بحرانی‌ترین مساله، مساله کفش است، کسانی که در اول کار هستند برایشان سخت است که بخواهند حداقل یک میلیون تومان برای خرید کفش هزینه کنند، چند روز گذشته کفش میخی تخصصی را 3 میلیون تومان خریداری کردم که برای بسیاری از افراد و ورزشکاران بسیار سخت است، مکمل‌های ورزشی را نیز نباید فراموش کرد، شخصا هزینه‌ای در این زمینه نداشته‌ام هر چند لباس این رشته نیز بسیار گران است.

فارس: اگر به گذشته برگردید، باز هم دو و میدانی را انتخاب می‌کنید؟

نصیری/ دو و میدانی را دوست دارم ولی دغدغه و استرس زیادی داشته‌ام، زمان بازی‌های لندن برخی از مسوولان گفتند که مگر چه کار کردی، سه دقیقه دویدی، 250 سکه باید بگیری؟ آنها نمی‌دانند که پشت این سه دقیقه، چهار سال زحمت کشیده شده است، این مسائل و بازگفتن آنان درد بسیار بزرگی است، اگر به عقب برگردم، دو و میدانی را انتخاب می‌کنم اما به سمت حرفه‌ای نمی‌روم.

فارس: اولین مصدومیت شما چه زمانی بود؟

نصیری/در بازی‌های 2013 لیون فرانسه مصدومیت سخت من آغاز شد و بعد از آن نیز هر سال یک مصدومیت داشته‌ام، هر چند مدال‌هایی را هم از دست داده و یا جنس آن تغییر کرده است اما به خوبی پایان یافته‌اند.

فارس: تاکنون از سایر کشورها پیشنهاد تابعیت داشته‌اید؟

نصیری/ از طرف آلمان پیشنهاد شده و امارات نیز پیشنهادات وسوسه کننده‌ای داشت و دارد، اما از این اخلاق‌ها ندارم که آن را دنبال کنم، در سال 85 کشوری، پیشنهاد هفته‌ای 5 هزار دلار و ماهیانه 19 هزار دلار به من داد اما در ذهن خودم نیز به آن فکر نکرده و نمی‌توانم آن را بپذیرم.

ورزشکاران ایرانی همواره با کمترین و حداقل امکانات، درخشیده‌اند و بیشتر مرام و معرفت ورزشکاران ایرانی است که کشورهای دیگر را به سمت آنان می‌کشد.

فارس: زمان خداحافظی از دو و میدانی چند سالگی است؟

نصیری/ زمانی که از نظر فکری نتوانی به آن فکر کنی، تا زمانی که ورزشکار توان دویدن داشته باشد، می‌تواند ادامه دهد، شخصا تا بعد از بازی‌های 2020 فعالیت دارم، زمزمه‌های خداحافظی من از بازی‌های آسیایی گذشته به گوش می‌رسید اما چهار سال بعد با شرایط سخت‌تر توانستم طلا بگیرم.

فارس: سخن شما با مسوولان؟

نصیری/ مسوولان ورزشکاران را درک کنند، دیدگاه‌های مسوولان باید تغییر کند و به وعده‌هایی که به ورزشکاران می‌دهند، واقعا عمل کنند، کسانی که ورزش می‌کنند، فکر می‌کنند که این مدال چه آورده‌ای برایشان داشته است، اگر به وعده‌ها عمل نشود، انگیزه‌ها از میان می‌رود.

بسیار اتفاق افتاده است که مسوولان وعده‌ای داده ولی به آن عمل نکرده‌اند، در بازی‌های 2011 زمانی که مدال گرفتیم، سکه 300 هزار تومان بود، اما مدت‌ها بعد سکه شده بود بالای 700 هزار تومان، دوستان سکه‌ها را به ما ندادند و همان قیمت آن سال و آن تاریخ را حساب کردند که کار بسیار زشتی بود، اگر می‌خواستند این کار را انجام دهند همان سال باید پرداخت می‌کردند، اگر خیانت‌هایی را در حق ورزشکار داشته باشیم، اخلاق، مرام و معرفت را زیر سوال برده‌ایم، این جالب نیست.

فارس: مهمترین توصیه به ورزشکاران؟

نصیری/ ورزشکاران باید اخلاق را رعایت کنند و در کنار آن تمرین داشته باشند و البته همه این مسائل زیرمجموعه هدف باشند، اگر اخلاق، تمرین و هدف داشته باشیم حتما موفق شده و بزرگترین پیشرفت‌ها در انتظار آنها است.

فارس: بزرگترین آرزوی یک قهرمان؟

نصیری/ افتخارآفرینی از بزرگترین آن‌ها است زمانی که از خط پایان عبور می‌کنیم و مدالی را برای کشور و مردم خود به‌دست می‌آوریم یکی از بهترین و پرافتخارترین لحظات است.

فارس: دلیل اینکه مدال خود را به سردار سلیمانی تقدیم کردید، چیست؟

نصیری/ در مسابقات کره جنوبی و در آن موقعیت زمانی، در اوج درگیری جبهه مقاومت با داعش قرار داشتیم، داعش جنایت‌های خیلی وحشتناکی را داشت و فضا را متشنج می‌کرد، داعش مانند یک هیولا پیش می‌آمد، یکی از فرماندهان دلیر و جلودار مبارزه با آنان سردار سلیمانی بود، سردار سلیمانی گاهی شخصا درگیر می‌شد و حضور داشت، این بزرگی سردار بود، بعد از آن مسابقه به دلیل رشادت‌هایی که داشت مدال را به ایشان تقدیم کردم.

فارس: اوقات فراغت خود را چگونه می‌گذرانید؟

نصیری: طبیعت را بسیار دوست دارم، زمانی که وقت داشته باشم حتما آن را در طبیعت می‌گذرانم.

فارس: واکنش پیمان نصیری به چند کلمه؟

دو و میدانی ... ریاضت

استقامت ... تلاش

1500 متر ... خاطرات خوب و بد

شکست ... نگاهی به انتقام

بافت مظلوم ... استعداد

 بزنجان ... دوست داشتنی

 

================

گفت‌وگو از یاسین اسفندیارپور


انتهای پیام/