تاریخ خبر: کد خبر: 4061 دریافت نسخه چاپی

سیزده بدری که محمد به خانه نیامد

تمام سیزده روز عید، بچه ها در انتظار بودند که بابا بیاید و لباس تازه بپوشند و به شیراز برویم. هر زنگی که به صدا در می آمد، به امیدی که بابا هست، برای باز کردن در حیاط سبقت می گرفتند.

سیزده بدری که محمد به خانه نیامد
شهید محمد اصغریخواه در تاریخ ۲/۳/۱۳۴۰ در روستای فتیده شهرستان لنگرود در یک خانواده مستضعف ولی متدین و مذهبی پا به عرصه وجود نهاد. تعلیم و تربیت محمد، در خانواده ای مومن متعهد و متقی از همان اوان کودکی فطرت خدا جویی و عشق به ائمه اطهار (ع) در وجودش ریشه دوانید. تحصیلات ابتدایی و راهنمایی را در زادگاهش پشت سر نهاد و متوسطه را در شهرستان لنگرود با نمرات عالی سپری کرد و برای ادامه تحصیل در کنکور شرکت نمود و دو مرحله در دانشگاه امام حسین (ع) پذیرفته شد ولی با توجه به نیاز زمان حضور در جبهه را ارجح به حضور در دانشگاه دانست. شهید اصغریخواه تحصیلات دبیرستان را در مدرسه ملی مهدوی گذراند که توسط روحانیون اداره می شد و به همین علت روح آزادی خواهی از همان زمان تحصیل در او تعالی پیدا کرد و در جلسات مخفیانه روحانیون مبارز که در روستای فتیده و لنگرود برگزار می گردید شرکت می کرد و توانست زمینه فعالیت جوانان را بر علیه حکومت طاغوت فراهم نماید. او که برای رسیدن به آزادی و برقراری حکومت اسلامی دست از جان شسته بود هر روز با غسل شهادت پا به بیرون از خانه می گذاشت و در تظاهرات علیه طاغوت شرکت می کرد.





سال ۵۹ به سنت دیر پای محمدی (ص) گردن نهاد و از بستان او دو گل (۱ پسر و ۱ دختر) به ثمر نشست، به لطف خدا این عزیزان امروز از مباهات و فخر کشور اسلامی ما می باشند.



شهید بزرگوار با خداوند تبارک و تعالی خود و نیز با خانواده اش پیمان بسته بود برای نابودی دشمنان اسلام تا آخرین لحظه حیات خویش بکوشد.



با شروع جنگ تحمیلی بارها و بارها به میادین نبرد با دشمن کافر بعثی عزیمت نمود و مردانه در عملیات: ثامن الائمه، فتح المبین، بیت المقدس، رمضان، کربلای ۵و۴، نصر ۴ جنگید و از خود دلاوری و رشادت زیادی بجا گذاشت. مدیریت و توانمندی او باعث شده بود که فرماندهی گردانهای امام حسین (ع) امام رضا (ع) و کمیل در زمانهای مختلف به وی سپرده شود و حتی پس از عملیات به علت موج گرفتگی شدید مدتی نتوانست در جبهه حضور پیدا کند، لذا سعی کرد در امور تعلیم و تربیتی شهرستان لنگرود به تربیت علوم قرآنی فرزندان آن خطه بپردازد ونیز مسئولیت مانورهای شهرستان چون (ما نور آزادی و قدس و خندق) و مسئولیت واحد بسیج سپاه لنگرود را بر عهده بگیرد ولی روح آزاده او با این خدمات آرام نمی گرفت. مجدد راهی جبهه های جنگ شد، محمد به همسر مکرمه و فرزندان دلبندش و پدر و مادر عزیزش بسیار عشق می ورزید ولی دفاع از اسلام و یگان اسلامی را در اولویت برنامه های زندگی خود قرار داده بود. او با نوشتن نامه هایی برای فرزندان خردسالش و پیش بینی روزهای آتیه آنها که بدون حضور فیزیکی پدر سپری خواهد شد و علت ایثارگری اش و اعزام های مکررش به جبهه های نبرد و فلسفه انتخاب نام سجاد برای فرزندش، مبارزه با ظلم و ستم، دفاع از مظلوم، حمایت از ولایت فقیه و اطاعت از آن و… توصیه و تاکید های فراوان داشته و پس از ماهها جنگیدن بی امان سرانجام در ۹/۱/۱۳۶۷ در عملیات والفجر ۱۰ پس از وارده کردن صدمات سهمگین به دشمن بعثی عراق به درجه رفیع شهادت نائل آمد و پیکر مطهرش تا ۲ سال و نیم بر بلندای بانی بنوک باقی ماند، و در مهر ماه ۶۹ پس از تشیع با شکوه در مزار شهدای لنگرود و در کنار همرزمانش به خاک سپرده شد. آنچه پیش روی شماست خاطره ای از همسر شهید اصغریخواه (سیده نساء هاشمیان) پیرامون اطلاع رسانی در مورد خبر شهادت آن سردار رشید اسلام است:









بچه ها به امید مسافرت شیراز لباس عیدشان را نمی پوشیدند. هر روز نگاهی به لباس ها می انداختند، لحظه ای می پوشیدن و از تنشان درمی آوردند. می گفتند: « باید بابا بیاد و ما لباس تازه مون رو وقتی به شیراز می ریم، بپوشیم. »



تمام سیزده روز عید، بچه ها در انتظار بودن که بابا بیاید و لباس تازه بپوشند و به شیراز برویم. هر زنگی که به صدا در می آمد، به امیدی که بابا هست، برای باز کردن در حیاط سبقت می گرفتند. سجاد که بزرگتر بود، معمولاً جلوتربود و این مسئله همیشه باعث افسردگی « سوده» بود که چرا من نمی توانم جلوتر از سجاد بدوم. گاهی هم نیمه راه زمین می خورد و تا ساعتی گریه می کرد و حالش گرفته بود.



حیاط منزل را که خاکی بود، با پول عیدی دو نفرمان موزاییک و یک قسمت هم باغچه گل درست کرده بودم. بچه ها می گفتند اگر بابا بیاد و در حیاط رو باز کنه، فکر می کنه اشتباهی آمده و خونه ی ما نیست، چون حیاط ما قشنگ شده. او از موزاییک کردن حیاط باخبر نبود. چون تصمیمی بود که خودم گرفته بودم و تا آن زمان تلفن هم نکرده بود تا مطلع بشه. سعی می کردم برای هر مرخصی یه تحولی توی خونه ایجاد کنم تا زندگی همیشه براش تازگی داشته باشه.



این انتظار درست ۱۳ روز طول کشید و ما چشم به راه آمدنش بودیم. نه تنهاد با بچه ها جایی نرفتم بلکه تماما مشغول کارهای بنایی بودم و چشم به راه، که هر لحظه زنگ در به صدا در بیاد و وارد بشه. تا غروب شب سیزدهم کار بنایی تمام شد. باز هم از محمد خبری نشد، حالم گرفته شده بود. لباس بچه ها را پوشاندم و رفتم منزل مادرم. ساعت حدودا نه صبح بود. صدای موتور از کوچه ی منزل مادرم به گوشم رسید. از جا پریدم که محمد است، ولی نبود. برادرش بود. عجیب بود، برادرش صبح روز سیزده بدر، این جا چه می کند؟ جلو رفتم و سلام کردم. چه عجب داداش؟ خورشید از کدوم ور بیرون اومده؟





نیم نگاهی هم به چهره من نکرد. درحالی که وسایل داخل خورجین رو این طرف و آن طرف می کرد با لبخندی مصنوعی گفت: « گفتم همسر و فرزندان برادرم تنها هستن به دنبالشان بیام و امروز رو با هم باشیم. »



بعدش از من خواست که لباس بپوشیم با اون بریم بیرون. مانده بودم، می دونستم اون چنین روحیه ای نداره. خدایا چه شده؟ چه اتفاقی افتاده؟ از طرفی هم فکر کردم شاید نگران بچه های برادرش بوده که تمام تعطیلات جایی نرفتن. و یا ممکن است برادرش از جبهه برگشته باشد و می خواد منو غافلگیر کند. سجاد جلوی موتور نشست، سوده پشت عمو، من هم یک طرفه ترک موتور نشستم. مردم را می دیدم که هر کدام با اسباب و اثاثیه ای به سمتی می روند. یکی به طرف کوه، یکی به طرف دریا. از مسائل مختلف صحبت می کرد. ابتدای روستایشان که رسیدیم، گفتم: « راستی داداش از بچه ها خبر ندارید؟ »



با کمی مکث جواب داد: « چرا شنیدم حسین املاکی، شهید شده. » می دونستم محمد و حسین معمولا با هم دیگر هستند.



بلافاصله محمد رو در کنارش احساس کردم و از داداش پرسیدم: « پس محمد چی؟ »



به چهره اش توی آینه ی موتور نگاه کردم. منتظر عکس العملش بودم. جواب داد: « بچه ها خبر آوردن که محمد هم زخمی شده. »



با خودم گفتم زخمی عیبی نداره. حداقل دو باره می تونم ببینمش. گفتم: « کدوم بیمارستان بستریه؟ » چشمانم همچنان به آینه ی موتور دوخته شده بود که چه جوابی می دهد، اما جوابی نداد. دوباره تکرار کردم کدوم بیمارستان؟ ناگهان از آینه دیدم چشماش پر از اشک شده و فکش می لرزه.



گفتم: « شهید شده؟ » سکوت کرد و جوابی نداد. من جواب خودم رو گرفتم. به یک باره به یاد وصیت محمد افتادم:



دوست دارم اگر خبر شهادتم روشنیدی بگی « انا للّه و انا الیه راجعون» .



صداش توی گوشم می پیچید. انگار تمام آب بدنم خشک شده بود. به زور خودم رو به میله های موتور چسباندم و آروم گفتم: « انالله و اناالیه راجعون. »



داداش گفت: « مواظب باش. بابا و مامان چیزی نمی دونن. تا چند لحظه ی دیگه بچه های سپاه می یان و به اونا خبر می دن. من از دیروز خبر دار شدم، ولی نتونستم بهشون بگم»



به منزل پدرشان رسیدیم. هر دو در کوچه باز بود. بابا و مامان محمد روی لبه ی چاه آب توی حیاط نشسته بودند و چشم به راه بودند. سلام کردم. اتفاقاً شب گذشته عمه ی مادرم هم فوت کرده بود. مامان حالتم را دید و گفت: « سیّد، عیبی نداره پیر بود. مرده که مرده. پیرا باید بمیرن و جونا بمونن. شاد باش. ان شاءالله امروز دیگه محمد سرو کله ش پیدا میشه. یادت میاد پارسال هم بعد از سیزده اومده بود… ؟ »





سعی کردم برگردم تا پشتم به آنها باشد. مبادا تغییرات توی چهره ام رو ببینند. تعارفم کردن برم بالا. از چهار پله ی منزلشان نمی توانستم بالا بروم. دیوار خانه را با دست گرفتم و بالا رفتم. به هر سختی بود وارد اتاق شدم. میوه، آجیل و شیرینی وسط اتاق بود. گوشه ای نشستم و به دیوار تکیه دادم. طبق معمول بچه ها در حیاط شروع به بازی کردند. پدرش پرتقال و پسته می خورد و پوستش را به طرف من پرت می کرد و می خواست با شوخی های همیشگی اش خوشحالم کنه. زیر لب از خدا طلب صبر می کردم که مادر با پدر به تندی برخورد کرد که چه کارش داری، ولش کن، سر به سرش نگذار ابراهیم، حوصله نداره. ۱۳ روزه که چشم به راه پسرته، حق داره، به حال خودش بذارش.



آقاجون هم ول کن نبود که نبود. من حال شوخی نداشتم. چندین بارخواستم داد بزنم. ولی به نفسم مسلط شدم و سکوت کردم. با خودم می گفتم: « خدایا دارم منفجر میشم. چرابچه های سپاه نمی آیند؟ »



در همین گیرودار بودم که صدای چند ماشین و هیاهو از بیرون خانه به گوش رسید.



گفتم: « آقاجون پاشو که دوست های محمد اومدن دیدنت. » و سبزه زندگیم برای همیشه گره خورد…

ارسال نظر

آرشیو
آرشیو

آخرین عناوین

آرشیو
<a href="http://www.adobe.com/shockwave/download/index.cgi?P1_Prod_Version=ShockwaveFlash"> Get adobe flash player plugin </a>