تاریخ خبر: کد خبر: 4083 دریافت نسخه چاپی

بانک سوخت هسته ای، میزبان مذاکرات ایران و ۱+۵

مذاکرات آلماتی ۲ در حالی ۱۶ فروردین آغاز می شود که «آمانو» جنگ روانی علیه ایران را با اظهارات متناقض با آخرین گزارش فصلی اش را آغاز کرد.

بانک سوخت هسته ای، میزبان مذاکرات ایران و ۱+۵
  سال ۹۱ در حالی به پایان رسید که موضوع هسته ای ایران در قالب ۴ دور مذاکرات ایران و ۱+۵ و ۶ دور نشست فنی ایران و آژانس بین المللی انرژی اتمی زیر سایه سنگین فشارهای غرب و آمریکا به چالش کشیده شد.

غرب و آمریکا در یک سال گذشته تمام توان خود را برای به زانو در آوردن ایران در خصوص عدم دستیابی به حق غنی سازی به کار بسته اند، اما ایران برای اثبات حسن نیت خود پای میز مذاکرات در آلماتی نشست.

در حالی که به نظر اکثر کارشناسان این حوزه، پس از نشست استانبول ۲ در فروردین سال ۹۱ رویکرد جدیدی هر چند کوتاه مدت در مسیر مذاکرات شکل گرفت و با وجود این که در فاصله استانبول تا مسکو واکنش ها و اظهار نظرات مختلف و ضد نقیضی در راستای ایجاد جنگ روانی از سوی طرف غربی ایجاد شد با این وجود مسئولان ایرانی هرگز از موضع خود در راستای عدم عقب نشینی از حق غنی سازی هسته ای در چارچوب « ان پی تی» کوتاه نیامده و آن را به عنوان خط قرمز خود عنوان کردند.

۸ اسفند، هشتمین مرحله مذاکرات ۱+۵ به میزبانی قزاقستان برگزار شد و شش کشور در مذاکرات قزاقستان در چارچوب یک بسته پیشنهادی جدید، به طرح پیشنهادی ۹ ماه قبل ایران در مسکو پاسخ دادند، پاسخی که سعید جلیلی دبیر شورای عالی امنیت ملی ایران آن را واقع بینانه تر از گذشته دانست، اما کاترین اشتون، مسؤول سیاست خارجی اتحادیه اروپا حاضر نشد در کنفرانس خبری خود پس از مذاکرات آلماتی، چیز زیادی در خصوص مفاد پیشنهاد شش کشور ارائه کند.

با وجود این که در پایان مذاکرات آلماتی دو طرف به توافق رسیدند تا ۱۶ فروردین ۹۲، مجددا در آلماتی بر سر میز مذاکرات بنشینند، اما قرار شد تا کارشناسان ۲ طرف، ۲۸ اسفند ۹۱، در استانبول با یکدیگر دیدار کنند و در خصوص پیشنهادات مطرح شده در آلماتی از سوی ۲ طرف در ابعاد فنی، حقوقی و سیاسی به بحث و تبادل نظر بپردازند و در نهایت سر فصل مذاکرات آلماتی ۲ را آماده کنند.

اینطور به نظر می رسد که نشست استانبول نقش تعیین کننده ای در روند مذاکرات ۱۶ فروردین دارد، چرا که قرار بود کارشناسان بر اساس کدهایی که از سوی مسئولان خود داشتند، تلاش کنند تا نظرات و زبان مذاکرات ۲ طرف را به هم نزدیک سازند.

این نشست در استانبول برگزار شد، هر چند که هیچ خبر رسمی از این نشست که پشت درهای بسته برگزار شد به بیرون درز پیدا نکرد با این وجود این منابع دیپلماتیک عنوان کردند که در مذاکرات کارشناسی استانبول پیشنهادهای هر دو طرف تبیین شد.

به گفته منابع مطلع در تهران، تیم های ایران و ۱+۵ جزئیات پیشنهادهایی را که در مذاکرات آلماتی روی میز گذاشتند، برای یکدیگر تبیین کردند.

این امیدواری وجود دارد که این مذاکرات به روشن تر شدن محتوا و دستور کار مذاکرات آلماتی ۲ که روز ۱۶ فروردین ۱۳۹۲ برگزار می شود، کمک کند.

دیپلمات ها گفتند که جزئیات این موضوع که پیشنهاد آلماتی از دید ایران چگونه می تواند متوازن شود در استانبول برای گروه ۱+۵ شرح داده شد.

به هر حال ۱۶ فروردین اولین نشست ایران و گروه ۱+۵ و نشست دوم آلماتی آغاز خواهد شد تا دو طرف در ادامه راهکارهای نزدیکی دیدگاهها را که در آلماتی یک به نقل از ۲ طرف آغاز شده بود چطور پیش خواهد رفت.

در همین راستا و در آستانه برگزاری نشست آلماتی ۲، در زیر نگاهی داریم به روند موضوع هسته ای ایران:

با گذشت نزدیک به ۱۱ سال از آغاز پرونده هسته ای ایران و با وجود تلاش برخی کشورهای غربی و آمریکا برای جلوگیری از دستیابی ایران به امکانات هسته ای برای استفاده در امور صلح آمیز همانند تامین انرژی، مباحث صنعتی، پزشکی، کشاورزی و… اکنون ایران علاوه بر حضور در جمع کشورهای هسته ای توانسته است برای تامین نیاز راکتور تهران به غنی سازی ۲۰ درصد دست پیدا کند.

سطحی از توانمندی که به هیچ عنوان کشورهای غربی تصور نمی کردند ایران بتواند به آن دست پیدا کند.

*تابستان ۲۰۰۲ موضوع هسته ای ایران کلید خورد

این موضوع پس از گذشت ۱۱ سال و پشت سر نهادن فراز و فرودهای فراوان هنوز به عنوان یکی از سوژه های داغ و حساس بین المللی دنبال می شود.

در یک طرف ایران و در طرف دیگر گروه ۱+۵ متشکل از فرانسه، انگلیس، آمریکا، روسیه، چین (قدرت های هسته ای جهان و ۵ عضو دائم شورای امنیت) و آلمان که به منظور انجام مذاکره و حل این موضوع از سوی شورای حکام تشکیل شده است حضور دارند.

در سال ۸۶ پرونده ایران از سوی آژانس بین المللی انرژی اتمی تحت فشار برخی کشورهای غربی به شورای امنیت ارجاع داده شد.

امری که از نظر اکثر کارشناسان اقدامی کاملا غیر قانونی بود، چرا که ایران متعهد به پیمان NPT بوده و فعالیت هایش زیر نظر آژانس بین المللی انرژی اتمی انجام می شد و هرگز بازرسان آژانس و یا مدیر کل این آژانس گزارشی مبنی بر عدول ایران از قوانین آژانس و یا جلوگیری رسمی از حضور و بازدید بازرسان این آژانس ارائه نداده بودند و ارجاع پرونده هسته ای ایران به شورا امری کاملا غیر قانونی محسوب می شد.

ایران که همواره بر صلح آمیز بودن فعالیت های هسته ای خود تاکید کرده است در مهر ماه ۸۲ به منظور همکاری با آژانس و اثبات حسن نیت خود در توافق با ۳ کشور انگلیس، فرانسه و آلمان که آن زمان طرف غربی مذاکره کننده با ایران بودند، بر اساس توافقنامه های تهران، بروکسل و پاریس کلیه فعالیت ها و مطالعات مرتبط با دانش اتمی را به حالت تعلیق در آورد، به شرط این که موضوع هسته ای ایران در شورای امنیت دنبال نشود.

*توافقنامه تهران

این توافقنامه در ۲۹ مهر ۱۳۸۲ برابر با ۲۱ اکتبر ۲۰۰۳ به امضا رسید و به موجب آن از تأسیسات اتمی ایران بازرسی های گسترده ای به عمل آمد و فعالیت های مرتبط با غنی سازی اورانیوم نیز در ایران متوقف شد.

در این مذاکرات ریاست هیئت ایرانی را حسن روحانی و کمال خرازی بر عهده داشتند. ریاست هیئت اروپایی را هم" دومینیک دو ویلپن" ، " جک استراو" و" یوشکا فیشر" وزیران خارجه سه کشور فرانسه، بریتانیا و آلمان بر عهده داشتند.

*توافقنامه بروکسل

این توافقنامه در ۴ اسفند ۱۳۸۲ برابر با ۲۳ فوریه ۲۰۰۴ به امضا رسید و ایران متعهد شد ساخت و آزمایش سانتریفیوژهای مورد نیاز برای غنی سازی را متوقف کند و اقدام به ساخت قطعات یدکی سانتریفیوژهای موجود در آن زمان را نیز تعلیق کند.

در این مذاکرات ریاست هیئت ایرانی بر عهده حسن روحانی و ریاست هیئت اروپایی بر عهده" خاویر سولانا" بود.

*توافقنامه پاریس

این توافق نامه در ۱۴ نوامبر ۲۰۰۴ برابر با ۱۷ بهمن ۱۳۸۲ در پاریس بین ایران و ۳ کشور فرانسه، انگلیس و آلمان به امضاء رسید و به موجب آن ایران به عنوان اقدامی داوطلبانه در جهت اعتمادسازی و نه به عنوان یک تعهد قانونی پذیرفت که کلیه فعالیت های مربوط به غنی سازی و بازفرآوری مانند ساخت، تولید، نصب، آزمایش، سرهم بندی و راه اندازی سانتریفیوژهای گازی و فعالیت های مربوط به جداسازی پلوتونیم را متوقف کند و در عوض اتحادیه اروپا سعی در پذیرش ایران در سازمان تجارت جهانی نماید.

نماینده مذاکره کننده ایران سیروس ناصری به همراه سفیران وقت ایران در پاریس، لندن و برلین بودند، اما هرگز طرف غربی به تعهدات خود در قبال حسن اقدام ایران عمل نکرد.

*از سرگیری غنی سازی

پس از توافقنامه پاریس، ایران اعلام کرد تعلیق داوطلبانه غنی سازی به پایان رسیده است و با فک پلمب، فعالیت های UCF اصفهان را تحت نظارت آژانس ادامه می دهد.

همچنین ایران در ژانویه ۲۰۰۶ در حضور بازرسان آژانس بین المللی انرژی هسته ای تأسیسات مجتمع تحقیقاتی هسته ای نطنز را نیز فک پلمب کرد، اما شورای امنیت در مارس همان سال به ایران یک ماه فرصت داد تا فعالیت های هسته ای خود را متوقف کند.

در آوریل ۲۰۰۶ دانشمندان ایرانی موفق به تولید چرخه کامل سوخت هسته ای در مقیاس آزمایشگاهی شدند و ایران به کشورهای عضو باشگاه اتمی پیوست.

شورای امنیت در ژوئیه ۲۰۰۶ قطعنامه ۱۶۹۶ را تصویب کرد که خواستار تعلیق غنی سازی اورانیوم در ایران بود.

شورای امنیت در دسامبر همان سال قطعنامه ۱۷۳۷ را تصویب کرد که بیشتر فعالیت های تجاری، مالی، صنایع موشکی و هسته ای ایران را براساس بند ۴۱ فصل هفتم منشور ملل متحد، هدف قرار داده بود. این قطعنامه نخستین سند بین المللی حقوقی بود که فعالیت های هسته ای ایران را به عنوان تهدیدی علیه صلح و ثبات منطقه ای معرفی می کرد.

در مقابل تهران با تأکید بر بند ۴ معاهده" ان پی تی" این اتهامات را غیر مستند خواند و خواستار رفتار غیر تبعیض آمیز با فعالیت های اتمی خود شد.

در سال ۲۰۰۶ گروه ۱+۵ با حضور کشورهای آمریکا، فرانسه، انگلیس، روسیه، چین و آلمان برای انجام ادامه مذاکرات تشکیل شد.

این گروه در راستای ادامه فشار بر توقف برنامه اتمی ایران، قطعنامه های ۱۷۴۷،۱۸۰۳ و ۱۸۳۵ را نیز تصویب کرد.

*نشست ژنو یک

۲۹تیر ماه ۸۷ اولین مرحله نشست ۱+۵ با ایران در ژنو برگزار شد، موضوع مهم در این مرحله طرح" فریز مقابل فریز" (تعلیق برابر تعلیق) بود که از سوی ۱+۵ ارائه شده بود. طرحی که ایران در مرداد ماه ۸۷ خواستار شفاف شدن آن که به معنای تعلیق توسعه تاسیسات هسته ای ایران بود، شد.

طرح پیشنهادی فریز مقابل فریز از سوی ایران اجرایی نشد، چرا که ایران فعالیت صلح آمیز هسته ای را حق مسلم خود می دانست.

*نشست ژنو ۲

مهر ماه ۸۸ دومین مرحله مذاکرات ایران و نمایندگان کشورهای ۱+۵ برگزار شد.

سعید جلیلی در گفت وگوهای خود با خاویر سولانا هماهنگ کننده سیاست خارجی اتحادیه اروپا و نمایندگان سیاسی ۶ کشور در ژنو سوئیس، تاکید کرد که جمهوری اسلامی ایران از حقوق حقه خود به هیچ عنوان منصرف نخواهد شد.

ایران پیشنهاد کرد که مذاکرات مبتنی بر موضوعات گسترده تر و جهانی باشد.

*نشست ژنو ۳

ایران در پایان این نشست گفت که گفت وگو را در چارچوب راهبرد ۲ مسیره (فشار و مذاکره) نمی پذیرد.

بیانیه ۳ جانبه تهران در حاشیه نشست گروه ۱۵،۲۷ اردیبهشت سال ۸۹ (۲۰۱۰) بیانیه مشترک ایران، ترکیه و برزیل در خصوص تبادل سوخت رآکتور تحقیقاتی تهران به امضا رسید.

روسای جمهور ایران و برزیل و نخست وزیر ترکیه در تهران طرح تبادل سوخت را تهیه و آن را به آژانس اعلام کردند.

*بیانیه تهران

در مهمترین بند توافقنامه ۱۰ ماده ای آمده بود که ۱۲۰۰ کیلو گرم سوخت اورانیوم کمتر غنی شده در ترکیه به صورت امانت نگهداری شود، که در مالکیت ایران خواهد بود و ایران و آژانس امکان نظارت بر آن را دارند، متقابلا نیز گروه وین متعهد می شود ۱۲۰ کیلوگرم سوخت مورد نیاز راکتور تهران را به ایران تحویل دهد.

با وجود این که گروه وین (آمریکا، روسیه، فرانسه و آژانس) خود مشوق اصلی میانجیگری ترکیه و برزیل شده بودند، اما در نهایت حاضر نشدند تا به توافقنامه تهران متعهد و به مفاد آن عمل کنند

در پی عدم تعهد گروه وین به توافقنامه تهران، ایران تصمیم گرفت از آن پس در مذاکرات سیاست بسته مقابل بسته را پیش بگیرد و اعلام کرد که فقط در خصوص موضوعات مشترک گفت وگو ها را دنبال خواهد کرد.

در بسته ایران موضوع هسته ای ذکر نشده بود بلکه مباحثی از قبیل امنیتی، منطقه ای و… در آن بود. بر این اساس در نشستی که صرفا در خصوص هسته ای باشد شرکت نخواهد کرد.

*نشست استانبول یک

بهمن ماه ۸۹ (۲۰۱۱) نشست گروه ۱+۵ با ایران به میزبانی استانبول برگزار شد.

در دور نخست این مذاکرات ۲ اتفاق مهم رخ داد؛ اول اینکه ایران اجازه نداد غربی ها بحث های خارج از دستور کار" گفت وگو برای همکاری" را مطرح کنند و آنها هم روی این موضوع اصرار نکردند و دوم اینکه ایران پیشنهادهایی عملی برای همکاری در حوزه هایی خاص به ۱+۵ ارائه کرد و خواستار پاسخ آنها شد.

دور بعدی مذاکرات در روز دوم بهمن ماه به پایان رسید و به دلیل ناتوانی مذاکره کنندگان غربی از پاسخ به پیشنهادهای مشخص ایران و طرح مباحث فراتر از دستور کار" گفت وگو برای همکاری" که در ژنو ۳ مورد توافق قرار گرفته بود، این دور از مذاکرات بی نتیجه ماند.

جلیلی در دور سوم مذاکرات (روز دوم) خطاب به خانم اشتون گفت اگر شما به دنبال خرید زمان هستید، ما چنین قصدی نداریم و به حقوق و تکالیف خود در چارچوب آژانس بین المللی انرژی اتمی پایبند هستیم.

۱۸ شهریور ماه ۹۰ (۲۰۱۱)

نامه جلیلی به اشتون

در این نامه اعلام شده است که ایران برای گفت وگوهای جدید آمادگی دارد، اما از حقوقش عقب نشینی نخواهد کرد و قاطعانه به لزوم تحقق حقوق مشروع و نیز تعهدات بدون هرگونه تبعیضی باور دارد.

۳۰ شهریور ماه ۹۰ نشست مدیران سیاسی ۶ کشور و بیانیه اشتون برگزار شد.

در این بیانیه آمده است، امروز من با مدیران سیاسی چین، فرانسه، آلمان، روسیه، انگلیس و آمریکا به منظور ارزیابی وضعیت مربوط به موضوع هسته ای ایران ملاقات کردم. ما اراده و تعهد خود برای یافتن یک راه حل دیپلماتیک برای این موضوع را مورد تایید مجدد قرار دادیم و بحث خود را روی گام های عملی بیشتر به منظور دستیابی به این هدف در سریع ترین زمان متمرکز نمودیم.

۲۹ مهر ۹۰ (۲۰۱۱)

نامه اشتون به جلیلی

اشتون، مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا گفت که در نامه ای به ایران اعلام کرده است که قدرت های بزرگ آماده هستند در هفته های آینده با ایران درباره موضوع هسته ای نشست برگزار کنند.

۲۸ آبان ماه ۹۰ (۲۰۱۱)

اشتون خواستار مذاکره با ایران شد. رئیس سیاست خارجی اتحادیه اروپا از ایران درخواست کرد تا پیشنهاد مذاکره در خصوص برنامه هسته ای خود را بپذیرد. در بیانیه وی آمده است: من از ایران یکبار دیگر درخواست می کنم تا به پیشنهادهای من و گروه ۶ (آمریکا، روسیه، چین، فرانسه، انگلیس بعلاوه آلمان) پاسخ مثبت دهد. اظهارات اشتون پس از تصویب قطعنامه آژانس بین المللی انرژی اتمی مطرح شد.

*نشست استانبول ۲

۲۶ فروردین ماه ۹۱ مذاکرات استانبول برگزار شد. در پایان نشست یک روزه استانبول ۲، کاترین اشتون مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا رسما از حق هسته ای ایران سخن گفت.

سعید جلیلی دبیر شورای عالی امنیت ملی ایران نیز گفت که طرفین توافق کردند با دستور کار گفت وگو برای تدوین یک مدالیته جامع در بغداد مذاکره کنند.

هیئت های شرکت کننده در مذاکرات ایران و ۱+۵ در استانبول در پایان دو دور مذاکره توافق کردند که دور بعدی مذاکرات در ۲۳ می – خرداد - در بغداد برگزار شود.

در مجموع طرفین که گفت وگوها را پس از ۱۵ ماه توقف از سر گرفته بودند را مثبت ارزیابی کردند.

*نشست بغداد

سوم خرداد، ۲۳ می ۲۰۱۲، ادامه گفت وگوهای ۱+۵ با ایران بر اساس چارچوبی که پس از نشست استانبول از سوی نمایندگان اشتون و جلیلی تهیه شده است دنبال می شود.

با وجود اینکه همگان نشست استانبول را مثبت ارزیابی کردند، مذاکرات بغداد نشان داد که طرف غربی گروه ۱+۵ به هیچ عنوان حاضر نیست گامی در جهت اعتماد سازی بردارد و صرفا می خواهد از ایران امتیاز بگیرد و عملا نتیجه از این دور حاصل نشد و ادامه مذاکرات به مسکو موکول شد.

*همزمان با برگزاری مذاکرات دیپلماتیک ایران و ۱+۵ نشست فنی و حقوقی تهران و آژانس اتمی نیز جریان داشت

بر اساس گزارش آبان ماه یوکیا آمانو مدیرکل آژانس بین المللی انرژی اتمی در آبان ۹۰ و طرح ادعاهای مطالعاتی که دیگر تبدیل به اتهامات مطالعاتی شده است، اول خرداد ۹۱ آمانو راهی تهران شد و در خصوص بازدید از سایت نظامی پارچین با مقامات ایرانی گفت وگو کرد. در ادامه نیز پیش از مذاکرات مسکو دور دیگری از مذاکرات ایران و آژانس بین المللی انرژی اتمی ۱۹ خرداد ۹۱ بر سر بازدید از سایت نظامی پارچین در وین برگزار شد، اما باز هم به نقل از نمایندگان آژانس نتیجه ای حاصل نشد. (بازرسان این آژانس با وجود این که در سال ۲۰۰۴ و ۲۰۰۵ از سایت پارچین بازدید کرده اند اما تاکنون نیز نتوانسته اند مدرکی دال بر گرایش نظامی هسته ای ایران در سایت پارچین پیدا کنند. )

انعکاس اظهارات نمایندگان آژانس در فضای حاکم بر رسانه های غربی کاملا مشهود بود. جوسازی و جنگ تبلیغاتی از سوی غربی ها بر سر عدم پذیرش بازرسی از سایت نظامی پارچین از سوی ایران، تا آستانه نشست مسکو دنبال شد.

پیش از نشست مسکو وزیر امور خارجه روسیه به ایران سفر کرد تا به قول خود در خصوص سوریه با مسئولان ایرانی صحبت کند، هر چند که همگان بر این امر واقف بودند که موضوع هسته ای ایران و مذاکرات مسکو اگر بحث نخست لاوروف با مسئولان ایرانی نبود، اما اهمیت کمتری از موضوع سوریه نداشت.

*نشست مسکو

۲۹ خرداد - ۱۸ و ۱۹ ژوئن، هفتمین مرحله مذاکرات ایران و گروه ۱+۵ روی میز مسکو دنبال شد و این انتظار وجود داشت که روسیه با ارائه دستور کاری مشخص روند گفت وگوها را هدایت کند.

پایان روز بلند مسکو هم پایان مذاکرات ایران و ۱+۵ را رقم نزد و ۲ طرف این بار در انتظار برگزاری نشست های کارشناسان فنی و معاونان خود در۱۳ تیر وبه میزبانی استانبول برای فراهم کردن زمینه برگزاری نشستی دیگر ماندند.

کاترین اشتون مذاکره کننده ارشد گروه ۱+۵ در پایان دو روز مذاکرات فشرده ۲ طرف با اعلام این که « فاصله عظیمی بین مواضع دو طرف وجود دارد» افزود: « اما در نهایت به این توافق رسیدیم که سطحی برای کار کارشناسی تعریف کنیم تا به گروه ۱+۵ کمک کند حرفهای ایران را بفهمد و حرفهای ما را هم به آنها بزند. »

سعید جلیلی نیز در پایان مذاکرات مسکو گفت: « دیدگاه هایمان صریح و واضح بیان شد. تأکید کردیم غنی سازی اورانیوم حق مسلم ملت ایران است. غنی سازی برای مصارف صلح آمیز در همه سطوح حق مسلم است. آنها امروز در معرض یک انتخاب هستند که بخواهند از مسیرهای بن بست گذشته خارج شوند و در مسیری که همکاری با ملت ایران است، گام بردارند. »

مذاکره کننده ارشد ایران ادامه داد: « هیچ منطقی برای مقابله با مسیر پیشرفت ملت ایران وجود ندارد. امیدواریم این فرصت موجب شود آنها بتوانند با استفاده از بحث های جلسات کارشناسی مسیر صحیح را انتخاب و از مسیر بن بست گذشته خارج شوند. آمادگی داریم در جلسات کارشناسی، هم به لحاظ فنی و هم به لحاظ حقوقی و سیاسی با منطق روشن حقانیت مواضع ایران را به خصوص در فعالیت های صلح آمیز هسته ای بیان کنیم. »

یکی از مهمترین ویژگی های گفت وگوهای مسکو این بود که هیئت ایرانی بیشترین زمان این دور از مذاکرات را به خود اختصاص داد تا دیدگاه های خود را به طور تفصیلی برای طرف مقابل تشریح کند. با توجه به همین موضوع بود که دیپلمات های کشورمان با تاکید بر حق ایران برای غنی سازی اورانیوم، به طور مستدل و با استفاده از اسناد حقوقی، مبانی رفتار ۱+۵ در قبال ایران از جمله قطعنامه های شورای امنیت را به چالش کشیدند تا به طرف غربی ثابت کنند بسیاری از خواسته های آنها خلاف و غیرقانونی است از این رو باید متوقف شود.

علاوه بر این موضوع،

ارسال نظر

آخرین عناوین

آرشیو
<a href="http://www.adobe.com/shockwave/download/index.cgi?P1_Prod_Version=ShockwaveFlash"> Get adobe flash player plugin </a>